تاثیر روش های تدریس فعال بر شکل گیری یادگیری معنادار دانش آموزان

این پژوهش با هدف تبیین نقش روش های تدریس فعال در شکل گیری یادگیری معنادار دانش آموزان انجام شده است. یادگیری معنادار به عنوان یکی از اهداف اساسی نظام های آموزشی نوین، فرایندی است که در آن یادگیرنده با مشارکت فعال، مفاهیم جدید را با دانش و تجربه های پیشین خود پیوند می دهد و به درکی عمیق و پایدار دست می یابد. با این حال، شواهد نشان می دهد که غلبه روش های سنتی و معلم محور در بسیاری از کلاس های درس، منجر به یادگیری سطحی، حافظه محور و کوتاه مدت شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و به شیوه مروری روایت محور انجام شده و داده ها از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده اند. تحلیل محتوای کیفی منابع نشان می دهد که روش های تدریس فعال، از جمله یادگیری مشارکتی، حل مسئله، بحث گروهی و آموزش مبتنی بر پروژه، نقش موثری در افزایش مشارکت دانش آموزان، فعال سازی دانش پیشین، تقویت تفکر انتقادی و افزایش انگیزه یادگیری دارند. همچنین نتایج بیانگر آن است که تغییر نقش معلم از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر یادگیری و همسویی اهداف، محتوا و ارزشیابی آموزشی، از پیش شرط های اساسی تحقق یادگیری معنادار محسوب می شود. در مجموع، یافته های پژوهش بر ضرورت بازنگری در شیوه های تدریس و حرکت آگاهانه به سوی آموزش فعال و دانش آموزمحور تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، معناداری ، معلم ، دانش آموز