جایگاه یادگیری فعال و دانش آموز محور در سند تحول بنیادین آموزش وپرورش

این پژوهش با هدف بررسی جایگاه یادگیری فعال و رویکرد یادگیرنده محور در سند تحول بنیادین آموزش وپرورش انجام شده است. با توجه به تحولات شتابان عصر حاضر و ضرورت پرورش دانش آموزانی خلاق، مسئولیت پذیر و برخوردار از مهارت های تفکر، یادگیری فعال به عنوان یکی از رویکردهای اساسی نظام های آموزشی نوین مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعه تلاش شده است با رویکردی تحلیلی–مروری، میزان توجه سند تحول بنیادین به مولفه های یادگیری فعال، ابعاد مفهومی آن و چالش های تحقق عملی این رویکرد در نظام آموزشی بررسی شود. روش پژوهش، کتابخانه ای و مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی اسناد، متون علمی، مقالات پژوهشی و به ویژه سند تحول بنیادین آموزش وپرورش بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که سند تحول بنیادین از نظر نظری، نگاه مثبتی به مشارکت فعال دانش آموز، یادگیری معنادار، توجه به تفاوت های فردی و تغییر نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری دارد. این مفاهیم با اصول یادگیری فعال و یادگیرنده محور هم خوانی قابل توجهی دارند. با این حال، شکاف معناداری میان سطح اسنادی و سطح اجرایی مشاهده می شود که ریشه در عواملی چون ساختارهای سنتی آموزشی، برنامه های درسی متراکم، نظام ارزشیابی نمره محور و محدودیت های حرفه ای معلمان دارد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که تحقق اهداف سند تحول بنیادین، مستلزم بازنگری در سیاست ها، روش های تدریس، نظام ارزشیابی و توانمندسازی معلمان با تاکید بر یادگیری فعال است.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، روش های یادگیری ، سند تحول ، رویکرد فعال ، دانش آموزمحوری