نقش معلم در سند تحول بنیادین؛ از اسناد بالادستی تا عمل آموزشی

نقش معلم در نظام آموزشی، همواره به عنوان یکی از بنیادی ترین عوامل تحقق اهداف تربیتی و اجتماعی مورد توجه بوده است. در اسناد بالادستی نظام تعلیم و تربیت ایران، به ویژه سند تحول بنیادین آموزش وپرورش، معلم به عنوان محور اصلی تحول و رکن تحقق تربیت تمام ساحتی و دستیابی به حیات طیبه معرفی شده است. این پژوهش با رویکردی کیفی و روش کتابخانه ای–اسنادی، به بررسی جایگاه معلم در سند تحول بنیادین و تحلیل نسبت آن با عمل آموزشی در مدارس می پردازد. داده های پژوهش از طریق تحلیل محتوای کیفی اسناد بالادستی، پژوهش های علمی و منابع معتبر گردآوری و تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که اگرچه در سطح نظری، نقش معلم به صورت گسترده و چندبعدی تعریف شده و انتظارات تربیتی، اخلاقی، فرهنگی و اجتماعی متعددی از او مطرح شده است، اما در عمل آموزشی، تحقق این نقش ها با موانع ساختاری و اجرایی متعددی مواجه است. عواملی نظیر غلبه رویکرد محتوامحور، نظام ارزشیابی کمی، محدودیت های حرفه ای و کاهش منزلت اجتماعی معلم، موجب ایجاد شکاف میان نقش آرمانی و نقش واقعی او شده اند. نتایج پژوهش تاکید می کند که تحقق اهداف سند تحول بنیادین، مستلزم توجه جدی به شرایط واقعی معلمان، توانمندسازی حرفه ای، و هماهنگی میان سیاست گذاری و اجرا است. در نهایت، معلم به عنوان نقطه کانونی تحول، نیازمند حمایت همه جانبه برای ایفای نقش تعریف شده در اسناد بالادستی است.

کلیدواژه ها:

معلم ، سند تحول بنیادین ، نظام آموزشی ، تربیت تمام ساحتی ، عمل آموزشی