رویکرد تعامل محور تدریس و نقش آن در ایجاد فضای یادگیری پویا و حمایت گر

این پژوهش با هدف بررسی رویکرد تعامل محور تدریس و نقش آن در ایجاد فضای یادگیری پویا و حمایت گر انجام شده است. با توجه به محدودیت های الگوهای سنتی تدریس که غالبا یادگیرنده را منفعل و فرایند یادگیری را به انتقال یک سویه اطلاعات تقلیل می دهند، رویکرد تعامل محور به عنوان رویکردی نوین و اثربخش مورد توجه قرار گرفته است. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا توصیفی تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعه منابع علمی معتبر، شامل کتاب ها، مقالات پژوهشی و اسناد آموزشی گردآوری و با روش تحلیل محتوا بررسی شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که رویکرد تعامل محور تدریس با افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، به تعمیق یادگیری، تقویت انگیزه درونی و رشد تفکر انتقادی منجر می شود. همچنین، این رویکرد نقش موثری در ایجاد فضای یادگیری حمایت گر ایفا می کند و با کاهش اضطراب، افزایش احساس امنیت روانی و تقویت روابط انسانی در کلاس درس، زمینه رشد عاطفی و اجتماعی فراگیران را فراهم می سازد. نتایج نشان می دهد که موفقیت این رویکرد تا حد زیادی به نقش تسهیل گرانه معلم و حمایت نظام آموزشی وابسته است. در مجموع، رویکرد تعامل محور تدریس می تواند به عنوان راهبردی موثر در ارتقای کیفیت آموزش و تحقق اهداف تربیتی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، الگوی تدریس ، رویکرد تعامل محور