نقش روش های ارزشیابی جایگزین در بهبود یادگیری

ارزشیابی به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام آموزشی، نقش تعیین کننده ای در جهت دهی به فرآیند یاددهی–یادگیری ایفا می کند. در دهه های اخیر، انتقادات گسترده ای نسبت به روش های سنتی ارزشیابی، به ویژه آزمون های کتبی و مبتنی بر حافظه، مطرح شده است؛ چراکه این روش ها اغلب قادر به سنجش عمیق یادگیری، مهارت های تفکر سطح بالا و توانایی های کاربردی فراگیران نیستند. در پاسخ به این چالش، روش های ارزشیابی جایگزین به عنوان رویکردی نوین در نظام های آموزشی مطرح شده اند. این روش ها با تاکید بر عملکرد واقعی، فرایندمحوری، مشارکت فعال یادگیرنده و بازخورد مستمر، زمینه ساز یادگیری معنادار و پایدار می شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روش های ارزشیابی جایگزین در بهبود یادگیری انجام شده است. در این مطالعه، ضمن تبیین مفهوم و انواع ارزشیابی جایگزین، تاثیر آن بر ابعاد مختلف یادگیری از جمله انگیزش، خودتنظیمی، تفکر انتقادی و یادگیری عمیق مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج پژوهش های پیشین نشان می دهد که به کارگیری این روش ها می تواند منجر به ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت فراگیران و بهبود عملکرد تحصیلی آنان شود. در نهایت، این پژوهش بر ضرورت بازنگری در نظام های ارزشیابی آموزشی و حرکت به سوی رویکردهای نوین تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی جایگزین ، یادگیری معنادار ، ارزشیابی تکوینی ، آموزش نوین ، پیشرفت تحصیلی