مقایسه اثر بخشی روش تدریس بارش فکری نسبت به روش تدریس سخنرانی در مدارس متوسطه دوم

این مقاله با هدف مقایسه اثربخشی دو روش تدریس بارش فکری و سخنرانی در مدارس متوسطه دوم انجام شده است. روش تحقیق از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بر روی دو گروه آزمایش (بارش فکری) و گواه (سخنرانی) بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه دهم رشته علوم انسانی یک شهر بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها، آزمون محقق ساخته پیشرفت تحصیلی با تاکید بر سطوح بالای شناختی (تحلیل، ترکیب و ارزشیابی) و پرسشنامه سنجش نگرش نسبت به فرآیند یادگیری بود. داده ها با استفاده از آزمون های آماری کوواریانس و t مستقل تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین دو گروه از نظر پیشرفت تحصیلی تفاوت معناداری وجود دارد. گروهی که با روش بارش فکری آموزش دیده بودند، در پس آزمون میانگین نمره به طور چشمگیری بالاتر بود، به ویژه در بخش سوالات مرتبط با تفکر انتقادی و حل مسئله. همچنین، نتایج حاصل از پرسشنامه نگرش سنجی حاکی از آن بود که دانش آموزان گروه آزمایش، انگیزه درونی بالاتر، مشارکت فعال تر و رضایت بیشتری از جو کلاسی را در مقایسه با گروه گواه گزارش کردند. این امر نشان می دهد روش بارش فکری نه تنها در ارتقای سطح دانش، بلکه در بهبود مولفه های عاطفی-اجتماعی یادگیری نیز موثرتر است.در نتیجه، می توان اذعان داشت که روش تدریس بارش فکری در مقایسه با روش سنتی سخنرانی، اثربخشی بیشتری در افزایش پیشرفت تحصیلی و پرورش مهارت های تفکر سطح بالا و همچنین ایجاد نگرش مثبت در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم دارد. بر اساس این یافته ها، استفاده خلاقانه و برنامه ریزی شده از روش بارش فکری در طراحی فعالیت های آموزشی این مقطع توصیه می گردد

کلیدواژه ها:

بارش فکری ، سخنرانی ، مدارس متوسطه دوم ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری فعال