نقش یادگیری معنادار در ارتقای کیفیت آموزش در مدارس

یادگیری معنادار یکی از مهم ترین اهداف نظام های آموزشی معاصر به شمار می آید که نقش اساسی در ارتقای کیفیت یادگیری و پرورش توانمندی های شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان دارد. هدف این پژوهش بررسی ابعاد مختلف یادگیری معنادار، عوامل موثر بر تحقق آن و ضرورت توجه به این نوع یادگیری در فرایند آموزش دانش آموزان است. این مطالعه با رویکردی کیفی و به شیوه کتابخانه ای انجام شده و داده ها از طریق بررسی کتاب ها، مقالات علمی، پژوهش های داخلی و خارجی و اسناد معتبر آموزشی گردآوری شده است. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی صورت گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری معنادار زمانی شکل می گیرد که دانش آموز بتواند میان آموخته های جدید و دانش پیشین خود ارتباط برقرار کند و به صورت فعال در فرایند یادگیری مشارکت داشته باشد. همچنین عواملی مانند روش های تدریس فعال، نقش تسهیل گرایانه معلم، محیط یادگیری تعاملی، ارزشیابی های عملکردمحور و توجه به تفاوت های فردی، تاثیر بسزایی در تقویت یادگیری معنادار دارند. نتایج این پژوهش بر ضرورت فاصله گرفتن از آموزش حافظه محور و حرکت به سوی یادگیری عمیق و کاربردی تاکید می کند و نشان می دهد که توجه به یادگیری معنادار می تواند زمینه ساز پرورش دانش آموزانی خلاق، متفکر و آماده برای مواجهه با چالش های آینده باشد.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، معناداری ، معلم ، دانش آموز