نقش خودکارآمدی در افزایش انگیزش تحصیلی فراگیران

انگیزه تحصیلی یکی از عوامل اساسی در موفقیت یادگیری و پیشرفت آموزشی فراگیران به شمار می رود و پژوهش های متعدد نشان داده اند که این سازه به طور معناداری تحت تاثیر باورهای فردی، به ویژه خودکارآمدی قرار دارد. خودکارآمدی به باور فرد نسبت به توانایی خود در انجام موفقیت آمیز تکالیف و مواجهه با چالش ها اشاره دارد و نقش تعیین کننده ای در میزان تلاش، پشتکار، انتخاب اهداف و نحوه مواجهه با شکست های تحصیلی ایفا می کند. هدف از این پژوهش، تبیین نقش خودکارآمدی در ایجاد و تقویت انگیزه تحصیلی بر اساس مرور نظام مند منابع علمی و پژوهش های پیشین است. روش پژوهش حاضر، مروری و کتابخانه ای بوده و داده ها از طریق بررسی مقالات علمی، کتاب ها و پژوهش های معتبر داخلی و خارجی گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که بین خودکارآمدی و انگیزه تحصیلی، به ویژه انگیزه درونی، رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. دانش آموزانی که از خودکارآمدی بالاتری برخوردارند، نگرش مثبت تری نسبت به یادگیری دارند، در برابر مشکلات آموزشی پایداری بیشتری نشان می دهند و از راهبردهای یادگیری موثرتری استفاده می کنند. همچنین نقش معلم، شیوه های تدریس، بازخوردهای آموزشی و محیط یادگیری حمایتی در تقویت خودکارآمدی و افزایش انگیزه تحصیلی برجسته است. نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه نظام های آموزشی به پرورش خودکارآمدی به عنوان راهبردی موثر برای افزایش انگیزه، بهبود عملکرد تحصیلی و رشد همه جانبه فراگیران تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

انگیزه تحصیلی ، خودکارآمدی ، یادگیری ، دانش آموزان ، آموزش