تاثیر نظام تعلیم و تربیت در توسعه ظرفیت های رهبری دانش آموزان در محیط مدرسه

پرورش رهبران آینده از اهداف متعالی هر نظام تعلیم و تربیت است. محیط مدرسه، به عنوان عرصه اصلی رشد اجتماعی و شناختی دانش آموزان، بستر مناسبی برای شناسایی و تقویت ظرفیت های رهبری مانند تصمیم گیری، کار گروهی، مسئولیت پذیری و تفکر نقادانه به شمار می آید. با این حال، مساله این است که ساختارهای رایج آموزشی غالبا بر انتقال یک سویه دانش و موفقیت در آزمون های استاندارد متمرکزند و کم ترین فرصت را برای تجربه عملی این مهارت ها فراهم می کنند. برنامه های درسی فشرده، روش های تدریس معلم محور و فضای کم انعطاف مدیریت مدارس، اغلب باعث می شود دانش آموزان در موضعی انفعالی قرار گیرند و نتوانند نقش های رهبری را در موقعیت های واقعی تمرین کنند. این شکاف بین انتظار از نظام تربیتی برای پرورش شهروندان موثر و رویه های جاری، لزوم بازنگری و تحقیق را ضروری می سازد. یک پژوهش توصیفی می تواند با بررسی دقیق اجزای این نظام، از جمله محتوای کتب درسی، تعاملات کلاسی، فعالیت های گروهی و شیوه های تشویق و ارزشیابی، میزان تاثیرگذاری آن را بر رشد مهارت های رهبری مشخص نماید. نتایج چنین مطالعه ای می تواند راهکارهای عملی برای ایجاد فضایی مشارکتی در مدارس ارائه دهد، فضایی که در آن به جای تاکید صرف بر رقابت فردی، بر همکاری، ابتکار عمل و یادگیری از طریق تجربه تاکید شود. در نهایت، این بررسی گامی است به سوی تحول در کارکرد مدارس، تا آن ها را به محیط هایی زنده و پویا برای تربیت نسل آینده ساز تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

نظام تعلیم و تربیت ، ظرفیت رهبری ، محیط مدرسه ، روش های تدریس ، تجربه عملی