از درک کلاس داری تا طراحی یادگیری: هم افزایی تخصص معلم و هوش مصنوعی در معماری فرایند تدریس

تحولات سریع فناوری در عصر حاضر، به ویژه ظهور هوش مصنوعی، پارادایم های سنتی آموزش را به چالش کشیده و فرصت های بی نظیری برای بازتعریف نقش معلمان فراهم کرده است. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی هم افزایی میان تخصص حرفه ای معلمان و قابلیت های هوش مصنوعی در معماری فرایند تدریس می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، تبیین چگونگی گذار از درک سنتی کلاس داری که مبتنی بر انتقال دانش است، به سمت طراحی یادگیری هوشمند و شخصی سازی شده است. نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی با تحلیل داده های یادگیرندگان، خودکارسازی وظایف اداری و ارائه بازخوردهای آنی، معلمان را از بارهای اضافی رها کرده و آن ها را قادر می سازد تا بر مهارت های بالاتر شناختی، طراحی معنادار فعالیت ها و حمایت عاطفی دانش آموزان تمرکز کنند. این همکاری متقابل، منجر به ایجاد یک اکوسیستم آموزشی پویا می شود که در آن فناوری جایگزین معلم نیست، بلکه به عنوان ابزاری توانمندساز عمل می کند. در نهایت، مقاله به این نتیجه می رسد که ادغام هوش مصنوعی در تدریس، نیازمند توسعه سواد دیجیتال و بازنگری در برنامه های آموزشی معلمان است تا بتوانند از پتانسیل های این فناوری برای ارتقای کیفیت یادگیری بهره مند شوند (Holmes et al., ۲۰۲۲).

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، طراحی یادگیری ، تخصص معلم ، معماری تدریس ، شخصی سازی آموزش ، تحول آموزشی