نقش معلم در پر کردن شکاف بین فناوری و احساسات انسانی

در عصر دیجیتال که فناوری های آموزشی به سرعت در حال نفوذ به کلاس های درس هستند، نگرانی هایی در مورد کاهش تعاملات انسانی و نادیده گرفته شدن ابعاد عاطفی یادگیری مطرح شده است. این مقاله به بررسی نقش حیاتی معلمان در پر کردن شکاف بین ابزارهای فناوری و احساسات انسانی می پردازد. با تاکید بر این نکته که فناوری قادر به شبیه سازی همدلی، قضاوت اخلاقی و درک عمیق زمینه های عاطفی دانش آموزان نیست، این پژوهش نشان می دهد که معلمان به عنوان واسطه های انسانی، تعادل ضروری بین کارایی دیجیتال و ارتباطات عاطفی را برقرار می کنند. نتایج حاصل از بررسی ادبیات موضوع حاکی از آن است که ادغام موفق فناوری در آموزش نیازمند بازتعریف نقش معلم به عنوان یک مربی همدل و پشتیبان اجتماعی است که از فناوری برای غنی سازی روابط انسانی استفاده می کند، نه جایگزینی برای آن. در نهایت، مقاله راهکارهایی برای تقویت مهارت های عاطفی و اجتماعی معلمان در محیط های یادگیری ترکیبی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، احساسات انسانی ، نقش معلم ، همدلی در آموزش ، یادگیری ترکیبی ، هوش عاطفی