بررسی ارتباط بین رشته های تحصیلی و تاثیر آنها در توسعه مهارت های آموزشی.

این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی پتانسیل های حرفه ای دو رشته ی «آموزش ابتدایی» و «معماری» در بستر نظام آموزشی ایران و تاثیر تخصص این رشته ها بر ارتقای کیفیت فضاهای یادگیری طراحی شده است. مطالعه حاضر از نوع کیفی و با روش تحلیل محتوای اسنادی و نیز مصاحبه ی نیمه ساختاریافته با چهار فارغ التحصیل این رشته ها (سه نفر در آموزش ابتدایی و یک نفر در معماری) انجام پذیرفته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که وجود نگرش تربیتی و دانش روانشناسی رشد کودک در فارغ التحصیلان آموزش ابتدایی، آنان را به عاملان کلیدی در تشخیص نیازهای کاربردی فضاهای آموزشی تبدیل می کند. از سوی دیگر، تخصص فنی و توانایی تجسم و خلق فضای کالبدی در معماران، امکان طراحی محیط های پاسخگو به نیازهای آموزشی را فراهم می سازد. این پژوهش بر این فرض استوار است که تعامل سازنده و چندرشته ای بین این دو حرفه می تواند به خلق فضاهای آموزشی خلاق، ایمن، انعطاف پذیر و کاملا منطبق با اهداف تربیتی و نیازهای شناختی کودکان بینجامد. نتیجه گیری اصلی مطالعه تاکید بر ضرورت ایجاد مدل های همکاری مشترک بین طراحان فضا (معماران) و مجریان و کاربران اصلی آن (معلمان و مربیان) در فرآیند طراحی و بازطراحی مدارس ابتدایی دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی ، معماری ، فضای آموزشی ، طراحی چندرشته ای ، روانشناسی محیط ، همکاری حرفه ای.