طراحی مدل توسعه قصد کارآفرینانه دانشجویان بر اساس سرمایه روان شناختی با میانجی گری خودکارآمدی پژوهشی (مورد مطالعه: دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه های دولتی تهران)

هدف این پژوهش، طراحی و آزمون یک مدل علی برای پیش بینی قصد کارآفرینانه دانشجویان تحصیلات تکمیلی بر اساس سرمایه روان شناختی با در نظر گرفتن نقش میانجی خودکارآمدی پژوهشی بود. با توجه به نقش کلیدی دانشجویان تحصیلات تکمیلی به عنوان نیروی متخصص و متحول آینده اقتصاد دانش بنیان، درک عوامل موثر بر انگیزش کارآفرینانه آنان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی-همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری دانشگاه های دولتی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبی، ۳۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد سرمایه روان شناختی لوتانز، خودکارآمدی پژوهشی و قصد کارآفرینانه جمع آوری گردید. روایی ابزارها با استفاده از روایی سازه (تحلیل عاملی تاییدی) و پایایی آن ها با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تایید شد. برای تحلیل داده ها از نرم افزارهای SPSS و Smart-PLS استفاده گردید. یافته ها نشان داد که سرمایه روان شناختی تاثیر مستقیم، مثبت و معناداری بر قصد کارآفرینانه و خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان دارد. همچنین، خودکارآمدی پژوهشی تاثیر مستقیم و معناداری بر قصد کارآفرینانه داشته و در رابطه بین سرمایه روان شناختی و قصد کارآفرینانه نقش میانجی جزئی ایفا می کند. در مجموع، مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتایج این مطالعه بر اهمیت تقویت سرمایه روان شناختی و خودکارآمدی پژوهشی به عنوان پیش نیازهای اساسی پرورش روحیه کارآفرینی در دانشجویان تحصیلات تکمیلی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

قصد کارآفرینانه ، سرمایه روان شناختی ، خودکارآمدی پژوهشی ، دانشجویان تحصیلات تکمیلی ، مدل سازی معادلات ساختاری.