چگونه توانستیم مهارت تشخیص رنگ را با روش کار درمانی ذهنی در نوآموز شبه اتیسم بهبود بخشیم؟

یادگیری، یک فرایند است نه نتیجه، یادگیری هدفمند و جهت دار است. یادگیری اساس رفتار افراد را تشکیل می دهد. از طریق یادگیری فرد با محیط خود آشنا می شود، در مقابل محیط ایستادگی می کند، از محیط برای تامین احتیاجات خود استفاده می نماید، گاهی محیط را تحت تسلط و فرمان خود در می آورد و زمانی خویشتن را با آن سازگار می سازد. حیات هر فرد در زمینه اجتماعی، عقلانی، عاطفی و تا اندازه ای بدنی مربوط به قدرت یادگیری آن فرد و وابسته به تغییراتی است که فرد از طریق یادگیری در خود به وجود می آورد. در این میان آموزش رنگ به کودکان اوتیسم، یکی از مهم ترین مباحث آموزشی است که والدین و مربیان باید به آن توجه ویژه ای داشته باشند. از آنجایی که شناخت رنگ ها، علامت گذاری آنها و استفاده از رنگ های متنوع می تواند اهمیت زیادی در زندگی فرد داشته باشد، مربیان در جهت تکمیل آموزش کودکان اوتیسمی باید به این مسئله توجه ویژه ای داشته باشند. که در جهت آموزش رنگ ها به کودکان اوتیسم، استفاده از ابزار ها و تکنیک های آموزشی مختلفی پیشنهاد می شود. از این رو طرح اقدام پژوهی حاضر با هدف افزایش مهارت تشخیص رنگ و رفع اختلال یادگیری یکی از نو آموزان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ انجام شد، از آنجا که کاهش یادگیری در افت تحصیلی نو آموز موثر است در نتیجه باید جهت حل این مشکل گام برداشت و راه حل هایی ارائه داد، ؛بعد از تشخیص علت های مشکل و جلسه با همکاران جهت مشورت در تصمیم گیری برای حل این مشکل راه حل هایی ارائه شد که نشان دهنده ی اثر بخش بودن فعالیت های انجام شده می باشد.

کلیدواژه ها:

مهارت ، تشخیص ، رنگ ، اوتیسم