بررسی نقش تعامل اثربخش معلم و دانش آموز در سازگاری روانی دانش آموزان در محیط های آموزشی

تعامل معلم و دانش آموز به عنوان یکی از مهم ترین عوامل اجتماعی و تربیتی، می تواند محیطی حمایتگر، انگیزشی و امن ایجاد کند که دانش آموزان در آن فرصت رشد هیجانی و شناختی پیدا می کنند. این تحقیق با تاکید بر اهمیت رابطه انسانی در فرایند یاددهی و یادگیری، نشان می دهد که کیفیت تعامل معلم با دانش آموزان نقش کلیدی در ارتقای توانایی های هیجانی، اجتماعی و تحصیلی آنان دارد. تعامل مثبت، همدلی معلم، بازخورد سازنده و حمایت عاطفی، انگیزش درونی دانش آموزان را افزایش می دهد و آنان را به مشارکت فعال در فعالیت های آموزشی ترغیب می کند. سبک های تدریس مشارکتی و انعطاف پذیر که بر یادگیری فعال تاکید دارند، زمینه ای فراهم می کنند که دانش آموزان مسئولیت یادگیری خود را بر عهده بگیرند و مهارت های خودتنظیمی، حل مسئله و تفکر انتقادی را تقویت کنند. این نوع تعامل نه تنها به موفقیت تحصیلی بلکه به تقویت سازگاری روانی و کاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان منجر می شود و تجربه ای مثبت از محیط آموزشی ایجاد می کند. حمایت خانواده، ارتباط مستمر با مدرسه و مشارکت در فعالیت های آموزشی، انگیزه و اعتماد به نفس دانش آموزان را افزایش می دهد و محیط مدرسه را به فضایی هماهنگ، مشارکتی و حمایتگر تبدیل می کند. توجه به تفاوت های فردی و جنسیتی نیز در طراحی شیوه های تعامل و آموزش اهمیت دارد و موجب می شود هر دانش آموز با توجه به ویژگی های شخصیتی و هیجانی خود فرصت رشد و مشارکت داشته باشد و مهارت های هیجانی و اجتماعی او تقویت شود.

کلیدواژه ها:

تعامل اثربخش ، معلم ، دانش آموز ، سازگاری روانی ، دانش آموزان ، محیط های آموزشی