نقش بازی درمانی در کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان ابتدایی

بازی درمانی به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای مداخله ای در حوزه کودکان، بر پایه نیاز طبیعی آنان برای بیان هیجانات و حل تعارضات درونی از طریق بازی عمل می کند و می تواند نقش مهمی در کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان ابتدایی ایفا کند. مشکلات رفتاری مانند پرخاشگری، نافرمانی، اضطراب و بی توجهی، از عوامل موثر بر افت تحصیلی و اختلال در تعاملات اجتماعی کودکان هستند و مداخلات سنتی همچون تنبیه معمولا تاثیر ماندگاری ندارند. پژوهش ها نشان داده اند که بازی درمانی با فراهم کردن بستری امن، آزاد و ساختارمند، به کودکان کمک می کند احساسات سرکوب شده خود را بیان کنند، مهارت های خودتنظیمی هیجانی را بیاموزند و راهبردهای سازگارانه تری برای کنترل رفتارهای چالش برانگیز ایجاد نمایند (Landreth, ۲۰۱۲). اجرای برنامه های بازی درمانی گروهی در محیط مدرسه ضمن تقویت همکاری میان همسالان، به بهبود مهارت های ارتباطی، کاهش پرخاشگری و افزایش مهارت حل مسئله کمک می کند و موجب تعامل سازنده تر میان کودک، معلم و همکلاسی ها می شود (Ray, ۲۰۱۱). علاوه براین، شواهد نشان می دهد که کودکان پس از شرکت در جلسات بازی درمانی، تمرکز بیشتری در کلاس، اعتمادبه نفس بالاتر و سازگاری اجتماعی بهتری نشان می دهند (Bratton et al., ۲۰۰۵). با توجه به ویژگی های رشدی کودکان دبستانی و تمایل طبیعی آنان به بازی، استفاده از بازی درمانی می تواند رویکردی کارآمد و موثر برای کاهش مشکلات رفتاری در محیط مدرسه باشد و به ارتقای سلامت روان و بهبود عملکرد تحصیلی آنان منجر شود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، ممشکلات رفتاری ، دانش آموزان ابتدایی ، پرخاشگری ، خودتنظیمی هیجانی ، سازگاری اجتماعی ، مهارت های ارتباطی ، سلامت روان ، مداخلات مدرسه محور ، یادگیری اجتماعی–هیجانی.