شاخص گذاری اثربخشی برنامه های پرورشی: تدوین رهیافت های نوین برای سنجش کیفی تاثیر فعالیت های تربیتی مدرسه بر «بهداشت اجتماعی» دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف توسعه یک چارچوب جامع برای سنجش اثربخشی برنامه های پرورشی در مدارس متوسطه انجام گرفت، زیرا روش های ارزیابی سنتی در ثبت کیفیت تعاملات اجتماعی ناتوان بودند. این پژوهش راهبردی-توسعه ای، با استفاده از روش تحلیل مضمون کیفی و مشاهده مشارکتی نظام مند در جامعه دانش آموزان متوسطه، به دو دستاورد اصلی دست یافت: الگوی کییز و رهیافت سنجش اثربخشی پرورشی (س.ا.پ). الگوی کییز، فرآیند بهداشت اجتماعی را در پنج بعد متوالی تبیین می کند: پیوند، پذیرش، هم گرایی، شکوفایی، و یگانگی. رهیافت س.ا.پ نیز یک فرآیند چرخه ای است که شامل نقطه گذاری اولیه، تسهیل هدایت شده، ثبت رویدادی مبتنی بر ابعاد کییز، و اصلاح مداوم برنامه بر اساس بازخوردها می باشد. یافته ها نشان داد که اثربخشی تربیتی باید بر اساس میزان پیشرفت گروه در این طیف پنج گانه سنجیده شود، نه صرفا کمیت مشارکت. نتیجه نهایی آن است که س.ا.پ ابزاری عملیاتی و دقیق برای مربیان فراهم می آورد تا بتوانند کیفیت و عمق تعاملات اجتماعی دانش آموزان را به شیوه ای علمی و مستند ارزیابی و بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

سنجش اثربخشی پرورشی ، الگوی کییز ، بهداشت اجتماعی ، تعاملات گروهی ، تحلیل مضمون کیفی ، توسعه برنامه پرورشی ، مشاهده نظام مند.