هوش های چندگانه و بازاندیشی در طراحی آموزشی: چارچوبی برای تحول برنامه ریزی و یاددهی-یادگیری مدارس معاصر

تحولات گسترده در نیازهای یادگیری و تنوع قابلیت های شناختی دانش آموزان، ضرورت بازنگری در طراحی آموزشی سنتی را نمایان ساخته است. این مقاله با هدف ارائه چارچوبی نوین برای تحول برنامه ریزی درسی و فرایند یاددهی-یادگیری، به تبیین نقش نظریه هوش های چندگانه در بازاندیشی طراحی آموزشی می پردازد. روش تحقیق در این مطالعه، تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و منابع معتبر علمی است. در این راستا، ابعاد نظری هوش های چندگانه، کاستی های طراحی آموزشی یکنواخت، اصول برنامه ریزی انعطاف پذیر و روش های تدریس متنوع بررسی شده اند. یافته ها نشان می دهند که استفاده از رویکرد هوش های چندگانه نه تنها موجب ارتقای انگیزش و مشارکت یادگیرندگان می شود، بلکه بستری برای تحقق آموزش فراگیر، عادلانه و معنادار فراهم می آورد. همچنین طراحی فعالیت های آموزشی متناسب با انواع هوش ها و ارزشیابی عملکردمحور، می تواند موجب شکوفایی استعدادهای فردی در محیط های یادگیری شود. مقاله حاضر بر ضرورت تغییر رویکرد مدارس از آموزش یکسان نگر به برنامه ریزی مبتنی بر تفاوت های شناختی تاکید داشته و چارچوبی عملی برای معلمان و سیاست گذاران آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش های چندگانه ، طراحی آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، یاددهی-یادگیری ، آموزش تحول گرا ، ارزشیابی عملکردمحور