تاثیر آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی بر کاهش تعارضات رفتاری دانش آموزان ابتدایی

تعارضات رفتاری در میان دانش آموزان دوره ابتدایی یکی از چالش های اساسی نظام آموزشی است که می تواند پیامدهای منفی متعددی بر پیشرفت تحصیلی، روابط اجتماعی و سلامت روان کودکان داشته باشد. بسیاری از این تعارضات ریشه در ناتوانی دانش آموزان در شناسایی، کنترل و تنظیم هیجان های خود دارد. از این رو، آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی به عنوان یکی از راهبردهای موثر برای پیشگیری و کاهش رفتارهای تعارض آمیز مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی بر کاهش تعارضات رفتاری دانش آموزان دوره ابتدایی بود. پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره ابتدایی بود که نمونه ای از آن ها به روش تصادفی چندمرحله ای انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش در یک برنامه آموزشی مبتنی بر مهارت های خودتنظیمی هیجانی شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل آموزش معمول مدرسه را دریافت نمود. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد تعارضات رفتاری و خودتنظیمی هیجانی بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی تحلیل گردید. نتایج پژوهش نشان داد آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی موجب کاهش معنادار تعارضات رفتاری دانش آموزان در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. یافته ها بیانگر آن است که آموزش مهارت های هیجانی می تواند نقش مهمی در بهبود رفتارهای اجتماعی و ارتقای سلامت روان دانش آموزان داشته باشد و به عنوان یک راهبرد موثر در برنامه های آموزشی مدارس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی هیجانی ، تعارضات رفتاری ، دانش آموزان ابتدایی ، آموزش مهارت های هیجانی ، روان شناسی تربیتی