تحلیل موانع فرهنگی و سازمانی در پذیرش نوآوری های آموزشی و شیوه های تدریس نوین توسط کادر آموزشی

این پژوهش به بررسی موانع ساختاری و فرهنگی می پردازد که اجرای موفقیت آمیز نوآوری های آموزشی و ادغام شیوه های تدریس نوین در نظام های آموزشی را با چالش مواجه می سازد. در حالی که توسعه تکنولوژی و یافته های جدید روانشناسی تربیتی، لزوم به روزرسانی مستمر شیوه های تدریس را اجتناب ناپذیر ساخته است، اجرای این تغییرات اغلب با مقاومت های عمیق فرهنگی و سازمانی روبرو می شود. موانع فرهنگی شامل سنت گرایی، عدم اعتماد به روش های غیرسنتی، و چارچوب های فرهنگی ارزیابی محور است که خلاقیت و ریسک پذیری را سرکوب می کند (اسمیت، ۲۰۰۱). موانع سازمانی نیز بر ساختارهای بوروکراتیک، کمبود منابع برای آموزش حین خدمت، و نظام های ارزیابی ناکارآمد تمرکز دارند که مشوقی برای نوآوری نیستند (دیویس، ۲۰۱۲). این مقاله با تکیه بر نظریه های پذیرش نوآوری (Rogers, ۱۹۹۵) و نظریه میدان لوین (Lewin, ۱۹۵۱)، استدلال می کند که موفقیت تحولات آموزشی منوط به درک و مدیریت این موانع دوگانه است. یافته های نظری نشان می دهند که ایجاد فرهنگ "یادگیری سازمانی" و طراحی زیرساخت های حمایتی، پیش شرط پذیرش پایدار نوآوری هاست.کلیدواژه ها: نوآوری آموزشی، مقاومت سازمانی، فرهنگ سازمانی، خودکارآمدی معلمان، توسعه حرفه ای.