هوش مصنوعی و آموزش زبان: ابزارهای ترجمه، تصحیح خودکار و گفتگوی مجازی در خدمت تقویت مهارت های زبانی

تحول دیجیتال در دهه ۱۴۰۰ شمسی، پارادایم های سنتی آموزش زبان دوم را به چالش کشیده است. ظهور مدل های زبانی بزرگ (LLMs) و الگوریتم های پردازش زبان طبیعی (NLP)، اکوسیستم جدیدی را خلق کرده که در آن یادگیرنده دیگر تنها به معلم و کتاب درسی محدود نیست. این مقاله جامع به بررسی عمیق سه رکن اصلی این تحول می پردازد: ابزارهای ترجمه عصبی که فراتر از برگردان واژگان عمل می کنند، سیستم های تصحیح خودکار که نقش ویراستار هوشمند را ایفا می کنند، و چت بات های گفتگوی مجازی که خلاء تعامل کلامی را پر می کنند. با تکیه بر نظریه های یادگیری زبان به کمک رایانه (CALL) و رویکردهای شناختی، نشان می دهیم که چگونه هوش مصنوعی می تواند اضطراب ناشی از صحبت کردن را کاهش دهد، بازخورد فوری و شخصی سازی شده ارائه دهد و «منطقه تقریبی رشد» (ZPD) را برای هر زبان آموز به دقت هدف گذاری کند. همچنین، چالش های معرفت شناختی و پداگوژیک، از جمله وابستگی شناختی و سوگیری های الگوریتمیک، مورد واکاوی قرار می گیرند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی هوش مصنوعی در آموزش زبان ، پردازش زبان طبیعی (NLP) ، ترجمه ماشینی عصبی ، تصحیح خطای خودکار (AWE) ، چت بات های آموزشی ، یادگیری تطبیقی ، اضطراب زبان خارجی ، صلاحیت ارتباطی.