دستیار نامرئی: چگونه هوش مصنوعی بار اداری معلم را به دوش می کشد تا او فرصت «معلمی کردن» پیدا کند؟

در عصر دیجیتال، نقش معلم از یک انتقال دهنده صرف دانش به یک تسهیلگر پیچیده یادگیری تغییر یافته است. با این حال، معلمان امروزی با حجم فزاینده ای از وظایف اداری، کاغذبازی های فرساینده، و مدیریت داده های آموزشی روبرو هستند که آن ها را از رسالت اصلی خود، یعنی برقراری ارتباط انسانی و الهام بخشی به دانش آموزان، دور کرده است. این مقاله به بررسی نقش هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک «دستیار نامرئی» می پردازد که قادر است بار شناختی و اجرایی معلمان را کاهش دهد. با خودکارسازی فرآیندهایی نظیر تصحیح اوراق، طراحی طرح درس های شخصی سازی شده، تحلیل داده های پیشرفت تحصیلی و مدیریت ارتباطات اداری، هوش مصنوعی فرصتی طلایی برای بازگشت به «معلمی کردن» فراهم می کند. این پژوهش با تکیه بر منابع معتبر علوم تربیتی، استدلال می کند که همزیستی انسان و ماشین در کلاس درس، نه به معنای حذف معلم، بلکه به معنای ارتقای جایگاه او به عنوان یک مربی همدل و راهبر آموزشی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی در آموزش ، خودکارسازی اداری ، فرسودگی شغلی معلمان ، یادگیری شخصی سازی شده ، تکنولوژی آموزشی ، مدیریت کلاس درس.