تاثیر تدریس هوشمند بر یاد گیری دانش آموزان در نظام آموزشی با نگاه تحلیلی/

چکیدهدر هزاره سوم، همگرایی فناوری اطلاعات و ارتباطات با علوم تربیتی، مفهوم «تدریس هوشمند» را به عنوان پارادایمی نوین در نظام های آموزشی جهان و ایران مطرح کرده است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و انتقادی، به بررسی تاثیرات چندوجهی تدریس هوشمند بر فرآیندهای شناختی، فراشناختی و عاطفی یادگیری دانش آموزان می پردازد. گذار از آموزش سنتی معلم محور به محیط های یادگیری هوشمند تعاملی، نه تنها ابزارهای انتقال دانش را دگرگون کرده، بلکه ماهیت معرفت شناسی یادگیری را نیز تغییر داده است. این مقاله با استناد به نظریات یادگیری ساختن گرایی و ارتباط گرایی، استدلال می کند که تدریس هوشمند پتانسیل بالایی در تعمیق یادگیری، افزایش انگیزش درونی و شخصی سازی آموزش دارد؛ مشروط بر آنکه از دام «تکنولوژی زدگی» رها شده و بر مبنای اصول متقن پداگوژیک استوار گردد. تحلیل ها نشان می دهد که موفقیت این رویکرد در گرو بازتعریف نقش معلم، توسعه زیرساخت های نرم افزاری و سخت افزاری، و استقرار نظام ارزشیابی پویا است. در این نوشتار، هشت محور کلیدی شامل مبانی نظری، تاثیرات شناختی، ابعاد انگیزشی، شخصی سازی یادگیری، راهبردهای تدریس، چالش های اجرایی، تحول در ارزشیابی و چشم انداز آینده مورد واکاوی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تدریس هوشمند ، یادگیری الکترونیکی ، پداگوژی نوین ، مدارس هوشمند ، یادگیری شناختی ، انگیزش تحصیلی ، فناوری آموزشی ، نظام آموزشی ایران.