مهندسی هیجان و یادگیری: گذار از کلاس های ساکن به زیست بوم های تعاملی و بازی محور؛ تحلیل پداگوژیک «گیمیفیکیشن» (Gamification) و نقش آن در معماری مدارهای شناختی دانش آموزان ابتدایی

نظام آموزشی سنتی که بر پایه های مدل کارخانه ای و انتقال یک سویه دانش بنا شده است، در عصر دیجیتال با چالش های بنیادین در حوزه انگیزش و درگیری شناختی دانش آموزان، به ویژه در مقطع ابتدایی، روبرو است. مقاله حاضر با اتخاذ رویکردی بین رشته ای میان علوم اعصاب تربیتی، روانشناسی شناختی و فناوری آموزشی، به تبیین پارادایم «گیمیفیکیشن» یا بازی وارسازی به عنوان راهکاری برای مهندسی مجدد هیجانات و بازآرایی مدارهای یادگیری می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که گیمیفیکیشن صرفا افزودن عناصر بازی به درس نیست، بلکه یک استراتژی پداگوژیک برای هم سوسازی فرآیند یادگیری با ساختار پاداش دهی مغز و نیازهای روانشناختی بنیادین (خودمختاری، شایستگی و ارتباط) است. با بررسی نقش واسطه های عصبی نظیر دوپامین در تثبیت حافظه و تحلیل مکانیسم های بازخورد فوری، این مقاله نشان می دهد که چگونه گذار از کلاس های ساکن به زیست بوم های تعاملی، می تواند تاب آوری تحصیلی را افزایش داده و یادگیری عمیق را تسهیل کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: گیمیفیکیشن ، علوم اعصاب تربیتی ، مدارهای شناختی ، درگیری تحصیلی ، انگیزش درونی ، یادگیری بازی محور ، آموزش ابتدایی.