موضوع:پیوند نوروساینس و تدریس:استفاده از درک مغز برای بهینه سازی حافظه و تمرکز دانش آموز

چکیدهدر دهه های اخیر، دیوار حائل میان علوم اعصاب (Neuroscience) و علوم تربیتی (Education) فرو ریخته و زمینه ای میان رشته ای تحت عنوان «نوروساینس آموزشی» یا «ذهن، مغز و تربیت» پدید آمده است. این مقاله با هدف تبیین مکانیسم های عصبی زیربنایی یادگیری، به واکاوی چگونگی کاربست یافته های آزمایشگاهی در کلاس درس می پردازد. با عبور از مدل های رفتارگرایانه که مغز را «جعبه سیاه» می پنداشتند، پژوهش حاضر بر معماری بیولوژیک یادگیری متمرکز است. هشت محور اصلی شامل مبانی انعطاف پذیری عصبی، مکانیزم های توجه و سیستم فعال ساز مشبک، فیزیولوژی حافظه و رمزگردانی، نظریه بار شناختی و محدودیت های قشر پیش پیشانی، نقش هیجانات و آمیگدال در فیلترینگ اطلاعات، تاثیر عوامل فیزیولوژیک نظیر خواب و تغذیه، راهبردهای مبتنی بر شواهد نظیر تکرار فاصله دار، و در نهایت ملاحظات اخلاقی و آینده پژوهی نوروپداگوژی مورد بررسی عمیق قرار می گیرند. استدلال می شود که همسوسازی روش های تدریس با ساختار طبیعی مغز، نه تنها کارایی حافظه و تمرکز را به شکل معناداری ارتقا می دهد، بلکه منجر به یادگیری پایدار و عمیق می گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: نوروساینس آموزشی ، انعطاف پذیری عصبی ، حافظه کاری ، توجه متمرکز ، بار شناختی ، آمیگدال ، سیناپس زایی.