فناوری آموزشی؛ فرصت یا چالش برای یادگیری معنادار

فناوری آموزشی با گسترش سریع خود، شیوه های سنتی آموزش را به چالش کشیده و امکانات نوینی برای فرایندهای یاددهی–یادگیری فراهم آورده است. این تحول دیجیتال، دوگانگی عمیقی در بطن خود دارد؛ از یک سو، نویدبخش بستری فراهم می آید که در آن یادگیری عمیق، فعال و معنادار تسهیل می شود، اما از سوی دیگر، پتانسیل هایی برای سطحی سازی دانش، حواس پرتی و ایجاد وابستگی فناورانه را نیز به همراه دارد. تمرکز این مقاله بر تحلیل نقش فناوری آموزشی در تحقق یا مخدوش ساختن یادگیری معنادار است. یادگیری معنادار که بر پایه درک عمیق، ارتباط با دانش پیشین و کاربرد عملی بنا شده، نیازمند رویکردی سنجیده به ابزارهای دیجیتال است. در این پژوهش تحلیلی، ابتدا ماهیت یادگیری معنادار تبیین شده، سپس فرصت هایی نظیر شخصی سازی مسیر یادگیری و افزایش تعامل توسط فناوری ها بررسی می شود. در مقابل، چالش هایی چون کاهش تمرکز و ضرورت توسعه شایستگی های حرفه ای معلمان برای هدایت موثر این ابزارها مورد واکاوی قرار می گیرد. نتیجه گیری بر ضرورت اتخاذ رویکردی متعادل تاکید دارد که در آن فناوری ابزاری برای غنی سازی اهداف آموزشی باشد، نه هدف اصلی آموزش.

کلیدواژه ها:

یادگیری معنادار ، فناوری آموزشی ، تحول دیجیتال ، رویکرد فعال ، شایستگی معلم.