نقش تدریس هوشمند بر یادگیری دانش آموزان در نظام آموزشی با نگاه تحلیلی-توصیفی

چکیدهدر عصر حاضر که به عنوان عصر انفجار اطلاعات و فناوری شناخته می شود، نظام های آموزشی سنتی دیگر قادر به پاسخگویی به نیازهای پیچیده و متغیر جوامع بشری نیستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تدریس هوشمند بر کیفیت و عمق یادگیری دانش آموزان در نظام آموزشی ایران و با روش توصیفی-تحلیلی نگاشته شده است. تدریس هوشمند فراتر از به کارگیری ابزار سخت افزاری، یک پارادایم شیفت در فلسفه تربیتی محسوب می شود که محوریت را از معلم به دانش آموز و از حافظه محوری به پژوهش محوری تغییر می دهد. یافته های این تحلیل نشان می دهد که به کارگیری راهبردهای تدریس هوشمند، منجر به افزایش انگیزه درونی، بهبود تفکر انتقادی، تسهیل یادگیری مشارکتی و ماندگاری بالای مطالب درسی می گردد. با این حال، چالش هایی نظیر فقدان زیرساخت های مناسب، ضعف در سواد دیجیتال معلمان و مقاومت های فرهنگی در نظام آموزشی ایران وجود دارد که نیازمند بازنگری در سیاست گذاری های کلان است. در نهایت، این مقاله استدلال می کند که هوشمندسازی مدارس نه یک انتخاب تجملاتی، بلکه یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای تربیت شهروندان هزاره سوم است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: تدریس هوشمند ، یادگیری عمیق ، فناوری اطلاعات و ارتباطات (فاوا) ، نظام آموزشی ، مدارس هوشمند ، یادگیری الکترونیکی.