نقش تدریس هوشمند در ارتقای کیفیت آموزش و پرورش با تاکید بر توسعه پایدار

چکیدهدر عصر حاضر، همگرایی فناوری اطلاعات و ارتباطات با فرآیندهای آموزشی، پارادایم جدیدی را تحت عنوان “تدریس هوشمند” رقم زده است. این مقاله به بررسی نقش حیاتی تدریس هوشمند در بهبود کیفیت نظام آموزش و پرورش و همسویی آن با اهداف توسعه پایدار می پردازد. هدف اصلی، تبیین چگونگی گذار از روش های سنتی به روش های مدرن مبتنی بر فناوری است، به گونه ای که نه تنها بازدهی یادگیری افزایش یابد، بلکه اصول پایداری زیست محیطی، عدالت اجتماعی و رشد اقتصادی نیز در بستر آموزش محقق گردد. در این پژوهش با رویکردی تحلیلی-توصیفی، ابعاد مختلف مدارس هوشمند، ابزارهای نوین یادگیری و تاثیر آن ها بر توانمندسازی نسل آینده بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که تدریس هوشمند با تسهیل دسترسی به منابع، شخصی سازی آموزش و کاهش هدررفت منابع فیزیکی، می تواند به عنوان پیشران اصلی در تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (آموزش باکیفیت) عمل کند. با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتالی و نیاز به بازآموزی معلمان در ایران وجود دارد که نیازمند سیاست گذاری های کلان است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: تدریس هوشمند ، کیفیت آموزشی ، توسعه پایدار ، فناوری آموزشی ، عدالت آموزشی ، مدارس هوشمند ، یادگیری الکترونیکی.