آموزش ادبیات فارسی به مثابه ابزاری برای پرورش هویت فرهنگی دانش آموزان

ادبیات فارسی به عنوان میراث فرهنگی و بخش مهمی از نظام آموزشی، توانایی بالقوه ای در پرورش هویت فرهنگی دانش آموزان دارد. این درس با ارائه متون کلاسیک و معاصر، فرصتی فراهم می کند تا دانش آموزان با ارزش ها، باورها، سنت ها و نمادهای فرهنگی جامعه خود آشنا شوند و حس تعلق و مسئولیت فرهنگی را در خود پرورش دهند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی، نقش آموزش ادبیات فارسی در تقویت هویت فرهنگی دانش آموزان و تاثیر شیوه های تدریس معلمان را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که معلمان با استفاده از فعالیت های مشارکتی و خلاقانه، ایجاد فضای گفت وگو محور، طرح پرسش های تحلیلی و توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان، می توانند فرآیند یادگیری فرهنگی را هدفمند و موثر کنند. فعالیت هایی نظیر بازآفرینی متون، داستان نویسی، شعرسرایی و ایفای نقش، دانش آموزان را درگیر تجربه فعال فرهنگی می سازد و موجب شکل گیری هویت فرهنگی پایدار می شود. در نتیجه، آموزش ادبیات فارسی فراتر از انتقال محتوای متون، به معلم این امکان را می دهد که نقش راهنما و تسهیل گر در شکل دهی شخصیت، ارزش ها و هویت فرهنگی دانش آموزان ایفا کند. این رویکرد موجب تربیت نسلی آگاه، خلاق و متعهد به فرهنگ و ارزش های اجتماعی می شود و یادگیری ادبیات را به تجربه ای معنادار و ماندگار تبدیل می کند.واژگان کلیدی: ادبیات فارسی، هویت فرهنگی، معلم، آموزش مشارکتی، یادگیری فعال