بازآفرینی آموزش ادبیات فارسی با رویکردهای تعاملی و خلاق: گامی به سوی یادگیری عمیق و پایدار در مدرسه

آموزش ادبیات فارسی به عنوان یکی از بنیادی ترین دروس نظام آموزشی، نقشی فراتر از انتقال مهارت های زبانی داشته و به طور مستقیم با هویت فرهنگی، رشد فکری و پرورش ذوق هنری دانش آموزان پیوند خورده است. با این حال، تداوم روش های سنتی تدریس که اغلب بر حفظ مطالب، شرح مستقیم معانی و تکرار تمرین های محدود تمرکز دارند، موجب کاهش انگیزش یادگیری و سطحی شدن فهم متون ادبی شده است. در سال های اخیر، رویکردهای نوین آموزشی با تاکید بر یادگیری فعال، مشارکتی، خلاقانه و مبتنی بر تجربه، افق تازه ای در آموزش ادبیات فارسی گشوده اند. این مقاله با هدف تبیین نقش این روش ها در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان تدوین شده و به بررسی اثرات آن ها بر درک مفهومی متون، توسعه مهارت های تحلیلی، تقویت توان نگارش و افزایش علاقه به مطالعه ادبیات می پردازد. تحلیل نظری پژوهش ها نشان می دهد که استفاده از راهبردهایی مانند بحث های گروهی، پروژه های ادبی، تحلیل انتقادی آثار، داستان پردازی تعاملی و بهره گیری از فناوری های آموزشی، موجب شکل گیری یادگیری معنادار و پایدار می شود. همچنین این رویکردها زمینه رشد تفکر انتقادی، خلاقیت و مسئولیت پذیری یادگیرندگان را فراهم می سازند. در نهایت، مقاله بر ضرورت تحول در برنامه های درسی، توانمندسازی معلمان و ایجاد محیط های یادگیری پویا برای احیای جایگاه واقعی ادبیات فارسی در مدرسه تاکید می کند.واژگان کلیدیآموزش تعاملی، ادبیات فارسی، یادگیری خلاق، روش های نوین تدریس، درک مفهومی