روش های نوین تدریس ادبیات فارسی در مدارس متوسطه و تاثیر آن بر یادگیری دانش آموزان

تحولات سریع آموزشی در دهه های اخیر، ضرورت بازاندیشی در شیوه های تدریس دروس انسانی به ویژه ادبیات فارسی را بیش از پیش آشکار ساخته است. ادبیات فارسی به عنوان حامل هویت فرهنگی، زبانی و ارزشی جامعه، نقشی بنیادین در پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت و سواد زبانی دانش آموزان ایفا می کند. با این حال، روش های سنتی آموزش این درس، که عمدتا بر حفظیات، انتقال یک سویه مفاهیم و تکرار متون متمرکز بوده اند، در بسیاری از موارد نتوانسته اند انگیزش یادگیری عمیق و پایدار را در دانش آموزان ایجاد کنند. در مقابل، روش های نوین تدریس با تاکید بر یادگیری فعال، مشارکتی، مسئله محور و استفاده از فناوری های آموزشی، افق های تازه ای را در آموزش ادبیات فارسی گشوده اند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و مبتنی بر مرور پژوهش های داخلی و خارجی، به بررسی انواع روش های نوین تدریس ادبیات فارسی و تاثیر آن ها بر ابعاد مختلف یادگیری دانش آموزان می پردازد. یافته های نظری نشان می دهد به کارگیری راهبردهایی نظیر تدریس مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی، قصه گویی تعاملی، تحلیل انتقادی متون و بهره گیری از رسانه های دیجیتال می تواند موجب افزایش درک مفهومی، تقویت مهارت های خواندن و نوشتن، رشد تفکر انتقادی و ارتقای انگیزش تحصیلی شود. در نهایت، مقاله بر ضرورت توانمندسازی معلمان و بازطراحی برنامه های درسی ادبیات فارسی بر پایه رویکردهای نوین آموزشی تاکید می کند.واژگان کلیدیتدریس نوین، ادبیات فارسی، یادگیری فعال، انگیزش تحصیلی، مهارت های زبانی