سیاست های آموزشی و کیفیت مدارس

سیاست های آموزشی به عنوان چارچوب های کلان تصمیم گیری در نظام های تعلیم وتربیت، نقش تعیین کننده ای در جهت دهی به کیفیت مدارس، عدالت آموزشی، کارآمدی منابع و تحقق اهداف تربیتی ایفا می کنند. کیفیت مدارس صرفا به نتایج تحصیلی محدود نمی شود، بلکه مجموعه ای از عوامل ساختاری، انسانی، مدیریتی و فرهنگی را دربرمی گیرد که تحت تاثیر مستقیم یا غیرمستقیم سیاست گذاری های آموزشی شکل می گیرند. هدف این مقاله تبیین پیوند میان سیاست های آموزشی و کیفیت مدارس با تمرکز بر سازوکارهای اثرگذاری سیاست ها بر محیط های یادگیری، عملکرد معلمان، مشارکت ذی نفعان و بهبود مستمر فرآیندهای آموزشی است. با بهره گیری از مبانی نظری داخلی و خارجی، تلاش شده است نشان داده شود که سیاست های مبتنی بر شواهد، تمرکززدایی هوشمند، توانمندسازی مدارس و توجه به عدالت آموزشی می توانند بستر ارتقای کیفیت را فراهم سازند، در حالی که سیاست های متمرکز، دستوری و غیرمنعطف اغلب منجر به کاهش انگیزه حرفه ای و افت کیفیت یادگیری می شوند. نتایج تحلیل نظری حاکی از آن است که کیفیت مدارس بیش از هر چیز وابسته به همسویی سیاست های کلان با نیازهای واقعی مدرسه، سرمایه انسانی و شرایط اجتماعی است. این مقاله بر ضرورت بازنگری مستمر سیاست های آموزشی با رویکرد کیفیت محور و مشارکتی تاکید می کند.