بازآفرینی کیفیت مدرسه در پرتو سیاست گذاری آموزشی هوشمند: از تصمیمات کلان تا تجربه یادگیری پایدار

کیفیت مدارس به عنوان یکی از شاخص های بنیادین موفقیت نظام های آموزشی، به شدت تحت تاثیر سیاست های آموزشی در سطح کلان قرار دارد. سیاست گذاری های آموزشی نه تنها مسیر برنامه های درسی، شیوه های مدیریتی و نظام ارزشیابی را تعیین می کنند، بلکه به صورت غیرمستقیم بر انگیزش معلمان، فرهنگ مدرسه و فرصت های یادگیری دانش آموزان اثر می گذارند. هدف این مقاله تبیین نقش سیاست های آموزشی در بازتعریف و ارتقای کیفیت مدارس با نگاهی نظام مند و تحلیلی است. در این راستا، کیفیت مدرسه به عنوان مفهومی چندبعدی شامل عملکرد تحصیلی، تعاملات انسانی، عدالت آموزشی، توسعه حرفه ای معلمان و محیط یادگیری بررسی شده است. تحلیل های نظری نشان می دهد سیاست هایی که بر تمرکززدایی هوشمند، توانمندسازی منابع انسانی، انعطاف برنامه درسی و مشارکت ذی نفعان استوارند، بیشترین اثر را بر بهبود پایدار کیفیت دارند. در مقابل، سیاست های متمرکز، دستوری و صرفا مبتنی بر کنترل اداری اغلب به کاهش خلاقیت آموزشی و افت انگیزه حرفه ای منجر می شوند. همچنین یافته ها حاکی از آن است که کیفیت واقعی مدارس بدون توجه به عدالت آموزشی و توزیع متوازن فرصت ها محقق نخواهد شد. این مقاله با تاکید بر پیوند میان سیاست گذاری مبتنی بر شواهد و بهبود مستمر مدارس، بر ضرورت بازنگری در رویکردهای سنتی سیاست های آموزشی و حرکت به سوی الگوهای انعطاف پذیر و کیفیت محور تاکید می کند.