حکمرانی آموزشی و معماری کیفیت مدرسه: تحلیل نقش سیاست ها در شکل دهی به یادگیری اثربخش

کیفیت مدارس به عنوان یکی از بنیادی ترین شاخص های کارآمدی نظام های آموزشی، به طور مستقیم تحت تاثیر الگوهای سیاست گذاری و شیوه های حکمرانی آموزشی قرار دارد. سیاست های آموزشی نه تنها مسیر تخصیص منابع، سازمان دهی برنامه های درسی و نظام های ارزشیابی را تعیین می کنند، بلکه به صورت عمیق بر فرهنگ مدرسه، انگیزش معلمان، فرصت های یادگیری و عدالت آموزشی اثر می گذارند. هدف این مقاله تبیین چگونگی اثرگذاری سیاست های آموزشی بر ساختار و فرایندهای کیفیت مدرسه با رویکردی تحلیلی و نظام مند است. در این چارچوب، کیفیت مدرسه به عنوان مفهومی چندبعدی شامل یادگیری معنادار، رهبری آموزشی موثر، توسعه حرفه ای معلمان، مشارکت اجتماعی و برابری فرصت ها بررسی می شود. تحلیل های نظری نشان می دهد سیاست هایی که مبتنی بر تمرکززدایی هدفمند، اعتماد حرفه ای به مدارس، حمایت مستمر از معلمان و تصمیم گیری مبتنی بر شواهد هستند، زمینه ساز بهبود پایدار کیفیت آموزشی می شوند. در مقابل، سیاست های متمرکز، کوتاه مدت و مبتنی بر کنترل اداری اغلب به کاهش خلاقیت آموزشی، فرسودگی شغلی معلمان و سطحی شدن یادگیری منجر می گردند. همچنین تاکید می شود که کیفیت مدارس بدون پیوند با عدالت آموزشی و پاسخ گویی اجتماعی نمی تواند به صورت فراگیر تحقق یابد. این مقاله بر ضرورت گذار از سیاست گذاری دستوری به حکمرانی آموزشی مشارکتی و کیفیت محور تاکید دارد.