مطالعه تطبیقی شیوه های نوین تدریس ادبیات فارسی در هنرستان

تحولات گسترده آموزشی در دهه های اخیر، ضرورت بازاندیشی در شیوه های تدریس دروس انسانی به ویژه ادبیات فارسی را بیش از پیش آشکار ساخته است. ادبیات فارسی به عنوان یکی از بنیادی ترین ارکان هویت فرهنگی و زبانی جامعه، نقش تعیین کننده ای در پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت ذهنی، سواد ارتباطی و رشد اخلاقی فراگیران ایفا می کند. با این حال، استمرار روش های سنتی و حافظه محور در تدریس این درس، سبب کاهش انگیزه یادگیری، افت درک عمیق متون ادبی و محدود شدن مشارکت فعال هنرجویان شده است. پژوهش حاضر با رویکردی تطبیقی به بررسی و مقایسه شیوه های نوین تدریس ادبیات فارسی در محیط هنرستانی می پردازد و تلاش می کند میزان اثربخشی این رویکردها را در ارتقای درک ادبی، مهارت های تحلیلی، مشارکت کلاسی و علاقه مندی یادگیرندگان تبیین نماید. تمرکز اصلی مقاله بر روش هایی همچون یادگیری مشارکتی، تدریس پروژه محور، آموزش مبتنی بر فناوری، روایت محوری، و رویکردهای خلاقانه ادبی است که در نظام های آموزشی نوین مورد توجه قرار گرفته اند. نتایج مرور تطبیقی منابع داخلی و خارجی نشان می دهد که به کارگیری شیوه های نوین نه تنها موجب افزایش کیفیت یادگیری ادبیات می شود، بلکه زمینه پیوند میان محتوای ادبی و زندگی واقعی هنرجویان را نیز فراهم می آورد. این پژوهش بر ضرورت گذار آگاهانه از الگوهای سنتی به الگوهای فعال، پویا و یادگیرنده محور در آموزش ادبیات فارسی تاکید دارد.واژگان کلیدیتدریس نوین، ادبیات فارسی، آموزش تطبیقی، یادگیری فعال