از سیاست گذاری تا تجربه یادگیری: بازخوانی نقش تصمیمات آموزشی در ساخت کیفیت پایدار مدرسه

کیفیت مدارس یکی از مهم ترین شاخص های موفقیت نظام های آموزشی به شمار می آید و به طور مستقیم از جهت گیری ها و تصمیمات سیاستی در سطح کلان تاثیر می پذیرد. سیاست های آموزشی چارچوب هایی را فراهم می کنند که در آن برنامه های درسی طراحی می شوند، منابع انسانی سامان می یابند، نظام های ارزشیابی شکل می گیرند و فرهنگ مدرسه جهت می گیرد. هدف این مقاله تبیین ارتباط میان سیاست گذاری آموزشی و کیفیت مدارس با تمرکز بر سازوکارهای اثرگذاری سیاست ها بر فرایندهای یاددهی یادگیری و محیط های آموزشی است. کیفیت مدرسه در این پژوهش به عنوان مفهومی چندبعدی شامل یادگیری عمیق، تعاملات انسانی مثبت، رهبری آموزشی اثربخش، توسعه حرفه ای معلمان و عدالت آموزشی در نظر گرفته شده است. تحلیل نظری نشان می دهد سیاست هایی که مبتنی بر شواهد علمی، انعطاف پذیر و مشارکت محور هستند، زمینه ساز ارتقای پایدار کیفیت مدارس می شوند، در حالی که سیاست های متمرکز، کوتاه نگر و دستوری اغلب منجر به سطحی شدن آموزش و کاهش انگیزه حرفه ای می گردند. همچنین نتایج بیانگر آن است که کیفیت واقعی مدارس بدون توجه به توزیع عادلانه منابع و حمایت هدفمند از مدارس کمتر برخوردار تحقق نخواهد یافت. این مقاله بر ضرورت پیوند عمیق میان سیاست گذاری آموزشی و واقعیت های اجرایی مدارس برای دستیابی به کیفیت آموزشی پایدار تاکید می کند.