نقش سیاست های آموزشی در تقویت کیفیت مدارس: مسیرهای تحقق یادگیری اثربخش و پایدار

کیفیت مدارس به عنوان یکی از معیارهای اصلی موفقیت نظام های آموزشی، به شدت تحت تاثیر سیاست های آموزشی در سطح کلان قرار دارد. سیاست گذاری های آموزشی نه تنها چارچوب برنامه های درسی، ساختار مدیریت مدرسه و نظام ارزشیابی را شکل می دهند، بلکه بر انگیزش معلمان، فرهنگ مدرسه، تعاملات دانش آموزان و عدالت آموزشی اثر مستقیم می گذارند. هدف این مقاله تحلیل نقش سیاست های آموزشی در ارتقای کیفیت مدارس و ارائه راهبردهای تحقق یادگیری اثربخش و پایدار است. کیفیت مدارس در این مطالعه به صورت چندبعدی در نظر گرفته شده و شامل یادگیری معنادار، رهبری آموزشی موثر، توسعه حرفه ای معلمان، مشارکت ذی نفعان و برابری فرصت ها می باشد. یافته های تحلیلی نشان می دهد سیاست هایی که بر انعطاف برنامه درسی، توانمندسازی معلمان، مشارکت فعال مدرسه و استفاده از شواهد پژوهشی تاکید دارند، زمینه ساز ارتقای کیفیت پایدار هستند، در حالی که سیاست های متمرکز، کوتاه مدت و دستوری اغلب منجر به کاهش انگیزه حرفه ای و سطحی شدن یادگیری می شوند. همچنین نتایج حاکی است که بدون توجه به عدالت آموزشی و حمایت هدفمند از مدارس کمتر برخوردار، دستیابی به کیفیت واقعی و پایدار مدارس ممکن نیست. این مقاله بر ضرورت گذار از سیاست های سنتی به رویکردهای کیفیت محور، مشارکتی و مبتنی بر شواهد تاکید دارد.