سیاست های آموزشی و ارتقای کیفیت مدارس: چارچوبی برای یادگیری اثربخش و توسعه پایدار

کیفیت مدارس یکی از مهم ترین شاخص های عملکرد نظام های آموزشی است و به طور مستقیم تحت تاثیر سیاست های آموزشی در سطح کلان قرار دارد. سیاست گذاری های آموزشی نقش محوری در تعیین برنامه های درسی، سازمان دهی مدیریت مدرسه، نظام ارزشیابی و توزیع منابع دارد و به طور غیرمستقیم بر انگیزش معلمان، تعاملات دانش آموزان، فرهنگ مدرسه و تحقق عدالت آموزشی اثرگذار است. هدف این مقاله بررسی نقش سیاست های آموزشی در ارتقای کیفیت مدارس و شناسایی راهکارهایی برای تحقق یادگیری موثر و پایدار است. در این مطالعه، کیفیت مدارس به صورت چندبعدی شامل یادگیری عمیق و معنادار، رهبری آموزشی موثر، توسعه حرفه ای معلمان، مشارکت فعال ذی نفعان و عدالت آموزشی تعریف شده است. تحلیل های پژوهشی نشان می دهد سیاست هایی که مبتنی بر انعطاف برنامه درسی، توانمندسازی معلمان، مشارکت مدرسه و تصمیم گیری مبتنی بر شواهد هستند، بیشترین تاثیر را در بهبود کیفیت مدارس دارند، در حالی که سیاست های متمرکز، دستوری و کوتاه مدت اغلب منجر به کاهش انگیزه حرفه ای و سطحی شدن فرایند یادگیری می شوند. همچنین، تحقق کیفیت پایدار بدون توجه به عدالت آموزشی و حمایت هدفمند از مدارس کمتر برخوردار امکان پذیر نیست. این مقاله بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی به سمت رویکردهای مشارکتی، کیفیت محور و مبتنی بر شواهد تاکید می کند.