تجلی کیفیت آموزشی در مدارس: تحلیل تاثیر سیاست های کلان بر یادگیری و توسعه پایدار

کیفیت مدارس به عنوان شاخصی کلیدی در ارزیابی کارآمدی نظام های آموزشی، تحت تاثیر مستقیم سیاست های آموزشی در سطح کلان قرار دارد. سیاست گذاری های آموزشی، چارچوب برنامه های درسی، نظام مدیریت مدرسه، سیاست های ارزشیابی و تخصیص منابع را شکل می دهند و به صورت غیرمستقیم بر انگیزش معلمان، تعاملات دانش آموزان، فرهنگ مدرسه و عدالت آموزشی اثرگذار هستند. هدف این مقاله تحلیل نقش سیاست های آموزشی در ارتقای کیفیت مدارس و شناسایی سازوکارهایی است که می توانند یادگیری موثر و پایدار را تضمین کنند. کیفیت مدارس در این پژوهش به صورت چندبعدی تعریف شده و شامل یادگیری عمیق، رهبری آموزشی موثر، توسعه حرفه ای معلمان، مشارکت فعال ذی نفعان و عدالت آموزشی است. یافته های پژوهشی نشان می دهد سیاست هایی که بر انعطاف برنامه درسی، توانمندسازی معلمان، مشارکت مدرسه و تصمیم گیری مبتنی بر شواهد تاکید دارند، زمینه ساز ارتقای پایدار کیفیت مدارس هستند، در حالی که سیاست های متمرکز، دستوری و کوتاه مدت اغلب موجب کاهش انگیزه، خلاقیت و اثر بخشی یادگیری می شوند. همچنین تحقق کیفیت پایدار بدون توجه به عدالت آموزشی و حمایت هدفمند از مدارس کمتر برخوردار ممکن نیست. این مقاله بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی به سوی رویکردهای کیفیت محور، مشارکتی و مبتنی بر شواهد تاکید دارد.