فناوری و نوآوری در آموزش: بازتعریف یادگیری در عصر دیجیتال

با پیشرفت شتابان فناوری های نوین، آموزش وارد مرحله ای از تحول بنیادین شده است که در آن فناوری نه تنها ابزار کمکی، بلکه عامل اصلی بازتعریف فرآیند یادگیری محسوب می شود. بهره گیری از محیط های یادگیری دیجیتال، نرم افزارهای چندرسانه ای، پلتفرم های مدیریت یادگیری و شبیه سازی های تعاملی، امکان ایجاد یادگیری فعال، مشارکت دانش آموزان و شخصی سازی مسیرهای یادگیری را فراهم می آورد. فناوری آموزشی موجب ارتقای مهارت های شناختی، تفکر انتقادی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان می شود و تجربه یادگیری را از حالت انفعالی به تجربه ای پویا، جذاب و مشارکتی تبدیل می کند. در عین حال، محدودیت های زیرساختی، نابرابری دیجیتال و عدم آمادگی معلمان از جمله چالش های مهم به شمار می آیند که می تواند اثرگذاری فناوری را محدود کند. این مقاله با هدف بررسی نقش فناوری در ارتقای کیفیت یادگیری، تحلیل فرصت ها و موانع استفاده از فناوری و ارائه راهکارهای بهینه سازی کاربرد آن در آموزش، به جمع آوری و تحلیل داده های تجربی و نظری می پردازد. یافته ها نشان می دهند که فناوری با طراحی هوشمندانه و بهره گیری ترکیبی با روش های سنتی، می تواند تحول پایدار در فرآیند یادگیری و آموزش ایجاد کند و سطح انگیزه، مشارکت و مهارت های دانش آموزان را به شکل قابل توجهی افزایش دهد.