تاثیر فناوری هوش مصنوعی بر بازتعریف روش های تدریس سنتی و ایجاد محیط های یادگیری فعال

پیشرفت های فناوری هوش مصنوعی در سال های اخیر، فرصت های نوینی برای تحول در نظام های آموزشی فراهم کرده است. این فناوری با ارائه تحلیل های داده ای دقیق، ابزارهای شخصی سازی یادگیری و قابلیت ایجاد محیط های یادگیری تعاملی، امکان بازتعریف روش های تدریس سنتی را فراهم می آورد. روش های سنتی تدریس که عمدتا بر ارائه محتوا به صورت یک طرفه و تمرکز بر حافظه محوری دانش آموزان متکی بودند، به تدریج با محدودیت های انگیزشی و مشارکتی مواجه شده اند و دیگر پاسخگوی نیازهای نسل های جدید یادگیرندگان نیستند. هوش مصنوعی، با توانایی تحلیل رفتار و عملکرد دانش آموزان، ارائه بازخورد فوری، و طراحی مسیرهای یادگیری متناسب با نیازهای فردی، می تواند سطح یادگیری فعال، انگیزه و مشارکت دانش آموزان را افزایش دهد و در عین حال نقش معلم را از انتقال دهنده صرف دانش به راهنمای فرآیند یادگیری ارتقا دهد. با وجود فرصت های گسترده، ادغام هوش مصنوعی در آموزش با چالش هایی نیز همراه است؛ از جمله نیاز به زیرساخت های فناورانه مناسب، مهارت های دیجیتال معلمان، و نگرانی های اخلاقی و حریم خصوصی دانش آموزان. این مقاله با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در تحول روش های تدریس سنتی، فرصت ها، چالش ها و پیامدهای کاربرد این فناوری در محیط های آموزشی را تحلیل کرده و پیشنهادهایی برای بهره برداری موثر از آن ارائه می دهد.