اثر آموزش همدلی و رفتارهای اخلاقی بر روابط دانش آموزی و محیط کلاس

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر آموزش همدلی و رفتارهای اخلاقی بر روابط دانش آموزی و محیط کلاس در مدارس ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس دولتی شهر تهران بود که از میان آنان ۶۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه همدلی، پرسشنامه رفتارهای اخلاقی و پرسشنامه جو اجتماعی کلاس بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. گروه آزمایش در قالب یک برنامه آموزشی ۸ جلسه ای تحت آموزش همدلی و رفتارهای اخلاقی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل آموزش معمول مدرسه را دریافت کرد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس تجزیه وتحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش همدلی و رفتارهای اخلاقی تاثیر معناداری بر افزایش همدلی، بهبود رفتارهای اخلاقی، تقویت روابط مثبت دانش آموزان و ارتقای جو کلاس درس دارد. یافته ها حاکی از آن است که توجه به آموزش مولفه های عاطفی و اخلاقی در کنار آموزش های شناختی می تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت تعاملات اجتماعی و محیط یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا کند. بر این اساس، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی مدارس به گونه ای طراحی شوند که آموزش همدلی و رفتارهای اخلاقی به صورت هدفمند و مستمر در آن ها گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

آموزش همدلی ، رفتارهای اخلاقی ، روابط دانش آموزی