فرسایش کارکردهای مدرسه سنتی و ضرورت بازآفرینی منطق تربیت در آموزش معاصر

م تحولات عمیق اجتماعی، فرهنگی و معرفتی دهه های اخیر، مدرسه سنتی را با نوعی فرسایش کارکردی مواجه ساخته است؛ به گونه ای که بسیاری از الگوهای رایج آموزشی دیگر توان پاسخ گویی به نیازهای پیچیده شناختی، هیجانی و اجتماعی دانش آموزان معاصر را ندارند. استمرار منطق انتقال محور دانش، تمرکز بر حافظه محوری و غفلت از پرورش تفکر انتقادی و عاملیت یادگیرنده، سبب شده است شکافی معنادار میان تجربه زیسته دانش آموزان و کارکردهای رسمی مدرسه شکل گیرد. این مقاله با رویکردی تحلیلی–انتقادی، به واکاوی چالش های مدرسه سنتی و ضرورت بازآفرینی منطق تربیت در نظام آموزشی معاصر می پردازد.در این پژوهش، مدرسه نه صرفا به عنوان نهادی آموزشی، بلکه به مثابه یک نظام تربیتی–اجتماعی مورد بررسی قرار می گیرد که کیفیت روابط، فرهنگ یادگیری و الگوهای کنش متقابل در آن نقشی تعیین کننده در شکل گیری هویت و شایستگی های دانش آموزان دارند. یافته های نظری نشان می دهد که بازآفرینی تربیت مستلزم عبور از الگوهای سلسله مراتبی و انضباط محور به سوی رویکردهایی است که بر یادگیری معنادار، مشارکت فعال، مسئولیت پذیری یادگیرنده و عدالت تربیتی تاکید دارند. در این چارچوب، نقش معلم، برنامه درسی و ارزشیابی نیز نیازمند بازتعریف بنیادین است.نتیجه گیری مقاله بر این نکته تاکید دارد که تداوم مدرسه سنتی بدون بازنگری در منطق تربیتی آن، به تعمیق بحران کارکردی آموزش منجر خواهد شد. بازآفرینی تربیت در آموزش معاصر تنها زمانی محقق می شود که مدرسه به فضایی برای ساخت معنا، گفت وگوی تربیتی و پرورش شایستگی های زندگی در جهان متغیر امروز تبدیل گردد. این رویکرد می تواند مبنایی نظری برای اصلاح سیاست های آموزشی و طراحی الگوهای نوین تربیتی فراهم آورد.واژگان کلیدی: تحول آموزشی، یادگیری نوین، مدارس معاصر، فناوری آموزشی، یادگیری فعال