بررسی تاثیر آموزش تلفیقی مبتنی بر فناوری بر یادگیری عمیق و خودتنظیمی دانش آموزان

با گذار از الگوهای آموزشی سنتی و ظهور فناوری های نوین، رویکرد آموزش تلفیقی به عنوان پارادایمی موثر برای پاسخگویی به نیازهای آموزشی قرن بیست و یکم مطرح شده است. آموزش تلفیقی، به درهم آمیزی هدفمند و نظام مند روش های حضوری و آنلاین اطلاق می شود به نحوی که نقاط قوت هر یک تقویت شود. با این حال، تاثیر واقعی این مدل آموزشی بر پیامدهای یادگیری حیاتی مانند «یادگیری عمیق» و «خودتنظیمی» نیازمند تدوین یک چارچوب مفهومی مشخص است. این مقاله نظری با هدف ارائه چارچوبی تلفیقی برای بررسی و هدایت تاثیر آموزش تلفیقی مبتنی بر فناوری بر این دو پیامد کلیدی نگاشته شده است. چارچوب پیشنهادی بر سه رکن اصلی استوار است: ۱) طراحی آموزشی تلفیقی مبتنی بر نظریه های یادگیری شناختی و سازنده گرا (مایر، ۲۰۰۹؛ جوناسن، ۱۹۹۹) که از طریق سازمان دهی محتوای چندرسانه ای، فعالیت های تعاملی و پروژه های مجازی، پردازش مفهومی را تسهیل می کند؛ ۲) تسهیل فرآیندهای خودتنظیمی با بهره گیری از قابلیت های فناوری برای پشتیبانی از برنامه ریزی، نظارت، کنترل و بازاندیشی یادگیرندگان (زیمرمن، ۲۰۰۲)؛ و ۳) ایجاد محیط یادگیری یکپارچه که در آن تعامل اجتماعی، بازخورد مستمر و حمایت معلم در هر دو بخش حضوری و مجازی جاری است. استدلال می شود که اجرای هدفمند این چارچوب می تواند با فراهم آوردن انعطاف زمانی-مکانی، دسترسی به منابع غنی و فرصت های بازتاب شخصی، هم زمان به تعمیق درک و توسعه مهارت های فراشناختی و خودهدایتی دانش آموزان بینجامد.