بررسی تاثیر رویکردهای نوین آموزشی در کلاس درس عربی بر ایجاد انگیزه یادگیری و نگرش مثبت دانش آموزان نسبت به مدرسه

هدف این مقاله نظری، ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای بررسی تاثیر رویکردهای نوین آموزشی بر ایجاد انگیزه یادگیری و شکل گیری نگرش مثبت نسبت به مدرسه در درس عربی است. یادگیری زبان عربی در دوره متوسطه، همواره با چالش کاهش انگیزه و نگرش منفی دانش آموزان مواجه بوده است، که اغلب ناشی از روش های سنتی و تلقی این درس به عنوان مجموعه ای از قواعد خشک و بی ربط به زندگی روزمره است. پژوهش های پیشین نشان می دهند که به کارگیری روش های فعال و نوین مانند یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر پروژه، بازی های آموزشی و استفاده از فناوری های آموزشی (مانند نرم افزارها) می تواند به طور معنی داری بر مشارکت، علاقه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس عربی تاثیر بگذارد. با این حال، ادبیات موجود اغلب پراکنده بوده و فقدان یک چارچوب منسجم که پیوند بین این راهکارهای آموزشی، مکانیسم های روان شناختی انگیزش (مانند خودکارآمدی و نگرش) و پیامدهای گسترده تری مانند نگرش کلی به مدرسه را ترسیم کند، احساس می شود. این مقاله با روشی توصیفی-تحلیلی و با اتکا به مرور ادبیات، در پی پر کردن این شکاف است. چارچوب پیشنهادی، تاثیر رویکردهای نوین را از طریق سه محور اصلی تحلیل می کند: ۱) عوامل درون آموزشی (مانند روش های تدریس خلاق و فناوری)، ۲) عوامل روان شناختی-اجتماعی (شامل انگیزش، نگرش و تعامل مثبت معلم-شاگرد)، و ۳) عوامل محیط-محور (نظیر فضای کلاس و جو مدرسه). استدلال مقاله بر این مبناست که رویکردهای نوین، با تبدیل تجربه یادگیری عربی از یک فرآیند اجباری به فعالیتی لذت بخش و معنادار، نه تنها انگیزه خاص درس را افزایش می دهند، بلکه از طریق تقویت احساس شایستگی و ارتباط مثبت با فضای یادگیری، به شکل گیری نگرش مثبت کلی تر نسبت به محیط مدرسه می انجامند. در نهایت، این چارچوب می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات آموزشی، آموزش معلمان و پژوهش های آتی در این حوزه فراهم آورد.