بررسی نقش محتوای دیجیتال آموزشی در شخصی سازی یادگیری و ارتقای کیفیت آموزش دانش آموزان

در عصر حاضر، نظام های آموزشی سنتی در پاسخگویی به نیازهای متنوع و سرعت های متفاوت یادگیری دانش آموزان با چالش مواجه هستند. شخصی سازی یادگیری به عنوان یک راهبرد کلیدی برای رفع این چالش مطرح شده است. این مقاله نظری با هدف «بررسی نقش محتوای دیجیتال آموزشی در شخصی سازی یادگیری و ارتقای کیفیت آموزش دانش آموزان» نگاشته شده است. مقاله با مرور ادبیات موجود نشان می دهد که محتوای دیجیتال آموزشی با قابلیت هایی چون تعاملی بودن، چندرسانه ای بودن، انعطاف پذیری و قابلیت سازگاری، بستر مناسبی را برای تطبیق آموزش با سبک های یادگیری، علایق، و سطح دانش هر فراگیر فراهم می کند (هتی و زیرر، ۲۰۱۹). بر اساس چارچوب مفهومی تلفیقی ارائه شده، به کارگیری هدفمند این محتواها از طریق پلتفرم های هوشمند، می تواند با کاهش بار شناختی نامربوط (سوئلر، ۲۰۱۱)، افزایش انگیزش درونی (بر پایه نظریه خودتعیین گری)، و ارائه بازخورد فوری و اختصاصی، به بهبود عمیق تر و ماندگارتر یادگیری بینجامد. همچنین، این مقاله به تحلیل کاربردهای عملی چارچوب مفهومی در کلاس درس، از جمله سیستم های توصیه گر محتوا و مسیرهای یادگیری انطباقی می پردازد. در نهایت، مزایای این رویکرد از جمله افزایش مشارکت و مسئولیت پذیری دانش آموز در فرآیند یادگیری، و نیز چالش هایی چون شکاف دیجیتالی، نیاز به توسعه حرفه ای معلمان و مسائل مربوط به اعتبارسنجی محتوا مورد بحث قرار می گیرد. یافته ها حاکی از آن است که تلفیق هوشمندانه محتوای دیجیتال در بافت آموزشی، با وجود محدودیت ها، پتانسیل قابل توجهی برای تحول کیفی در جهت تحقق آموزش فراگیر و موثر دارد (چاکیراوغلو و همکاران، ۲۰۲۲).واژگان کلیدی: محتوای دیجیتال آموزشی، شخصی سازی یادگیری، کیفیت آموزش، چارچوب مفهومی، دانش آموزان، انگیزش تحصیلی.