بحران کارکردهای سنتی مدرسه و ضرورت بازآفرینی تربیت در نظام آموزشی معاصر

مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی، در دهه های اخیر با بحران فزاینده ای در کارکردهای سنتی خود مواجه شده است؛ بحرانی که ریشه در ناتوانی الگوهای آموزشی کلاسیک در پاسخ گویی به تحولات شناختی، فرهنگی و اجتماعی جهان معاصر دارد. تمرکز یک سویه بر انتقال دانش رسمی، غفلت از ابعاد تربیتی، و نادیده گرفتن نیازهای پیچیده نسل نو، موجب تضعیف نقش مدرسه در پرورش انسان های اندیشمند، مسئول و کنشگر شده است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–مفهومی، به واکاوی ابعاد این بحران و تبیین ضرورت بازآفرینی تربیت در نظام آموزشی معاصر می پردازد.یافته های این مطالعه نشان می دهد که تداوم کارکردهای سنتی مدرسه نه تنها به افت کیفیت یادگیری منجر شده، بلکه فاصله ای معنادار میان تجربه زیسته دانش آموزان و اهداف تربیتی رسمی ایجاد کرده است. در چنین شرایطی، بازآفرینی تربیت مستلزم بازنگری بنیادین در فلسفه آموزش، نقش مدرسه و جایگاه معلم است. مدرسه معاصر باید از نهادی صرفا آموزشی به فضایی تربیتی–اجتماعی تبدیل شود که در آن رشد شناختی، اخلاقی، اجتماعی و هویتی دانش آموزان به صورت یکپارچه دنبال شود. این پژوهش تاکید می کند که بدون تغییر در نگرش به یادگیری، روابط تربیتی و ماموریت مدرسه، امکان پاسخ گویی موثر به چالش های نسل جدید وجود نخواهد داشت. نتایج این مطالعه می تواند مبنایی نظری برای سیاست گذاری آموزشی و اصلاح نظام های تربیتی فراهم آورد.