بررسی نقش فناوری های آموزشی نوین در بهبود، تسهیل و اثربخشی فرایند یاددهی–یادگیری در کلاس های درس

با پیشرفت های سریع فناوری، نظام های آموزشی در سراسر جهان با فرصت ها و الزامات جدیدی برای بازتعریف محیط های یاددهی–یادگیری مواجه شده اند. این مقاله نظری با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی، نقش فناوری های آموزشی نوین را در بهبود، تسهیل و افزایش اثربخشی فرایندهای کلاسی بررسی می کند. فناوری هایی مانند یادگیری مبتنی بر بازی، واقعیت افزوده، کلاس های درس معکوس، سیستم های پاسخ دهی تعاملی و پلتفرم های آموزش انطباقی، پتانسیل تبدیل رویکردهای آموزشی از حالت معلم محور سنتی به مدل های دانش آموزمحور و تعاملی را دارند. این پژوهش با روش تحلیل اسنادی و مرور نظام مند ادبیات پیشینه، ابتدا به بیان مسئله و ضرورت یکپارچه سازی معنادار این فناوری ها می پردازد. در ادامه، با تلفیق دیدگاه های نظری برجسته ای چون نظریه شناختی بارشناسی، نظریه ساخت گرایی اجتماعی و مدل پذیرش فناوری، چارچوب مفهومی جامعی ارائه می گردد. این چارچوب نحوه تعامل عوامل کلیدی شامل ویژگی های فناوری، آمادگی معلم، ویژگی های یادگیرنده، بافت آموزشی و راهبردهای تدریس را برای خلق یک محیط یادگیری اثربخش ترسیم می کند. مقاله سپس به تشریح کاربرد این چارچوب در بهبود شاخص های عملکرد تحصیلی مانند درگیری تحصیلی، انگیزه، خودتنظیمی و دستاوردهای یادگیری می پردازد. در نهایت، مزایا، محدودیت ها و چالش های عملی پیاده سازی، از جمله شکاف دیجیتالی و نیاز به توسعه حرفه ای معلمان، مورد بحث قرار گرفته و چشم اندازهای آینده پژوهشی ترسیم می شود. این چارچوب می تواند به عنوان نقشه راهی برای معلمان، طراحان آموزشی و سیاست گذاران در جهت بهره گیری هوشمندانه از فناوری های نوین باشد.واژگان کلیدی: فناوری های آموزشی نوین، بهبود فرایند یاددهی–یادگیری، اثربخشی آموزشی، چارچوب مفهومی تلفیقی، عملکرد تحصیلی.