مدرسه به مثابه زیست بوم یادگیری و سلامت: بازتعریف نقش محیط آموزشی در پرورش رفاه روانی–اجتماعی و کیفیت تجربه تحصیلی دانش آموزان

در آموزش معاصر، مدرسه صرفا نهادی برای انتقال دانش رسمی نیست، بلکه به عنوان یک زیست بوم پیچیده یادگیری، نقش تعیین کننده ای در سلامت روانی–اجتماعی و کیفیت تجربه تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. شواهد پژوهشی نشان می دهد که ویژگی های محیط آموزشی، از جمله روابط انسانی، احساس امنیت روانی، حمایت عاطفی و ساختارهای مشارکت محور، تاثیر مستقیمی بر انگیزش، درگیری شناختی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان دارند. با این حال، در بسیاری از نظام های آموزشی، سلامت مدرسه همچنان به اقدامات بهداشتی یا مداخلات محدود فردی تقلیل می یابد.پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–مفهومی، به بازتعریف مدرسه به مثابه زیست بومی یادگیری و سلامت می پردازد و نقش محیط آموزشی را در شکل دهی هم زمان به رفاه روانی– این تحلیلعی و کیفیت تجربه یادگیری دانش آموزان بررسی می کند. نتایج این تحلیل نشان می دهد که سلامت مدرسه زمانی محقق می شود که تعاملات آموزشی بر پایه احترام، تعلق، مشارکت فعال و حمایت روانی–اجتماعی سازمان یابند. در چنین بستری، یادگیری به تجربه ای معنادار، ایمن و انگیزش بخش تبدیل می شود و دانش آموزان فرصت می یابند توانمندی های شناختی، اجتماعی و هیجانی خود را به صورت یکپارچه رشد دهند.یافته ها تاکید می کنند که ارتقای کیفیت تجربه تحصیلی مستلزم تغییر در فرهنگ مدرسه، بازنگری در نقش معلمان به عنوان کنشگران سلامت محور و طراحی محیط های یادگیری پاسخ گو به نیازهای متنوع دانش آموزان است. این مطالعه می تواند چارچوبی نظری برای سیاست گذاری آموزشی، توسعه مدارس سلامت محور و طراحی برنامه های مداخله ای در راستای بهبود رفاه روانی–اجتماعی و یادگیری پایدار دانش آموزان فراهم آورد.