مدرسه محوری و ارتقای نظام تعلیم و تربیت

مدرسه محوری به عنوان یکی از رویکردهای نوین در اصلاح و ارتقای نظام تعلیم و تربیت، بر واگذاری اختیار، مسئولیت پذیری نهادی، مشارکت ذی نفعان و تمرکز تصمیم گیری در سطح مدرسه تاکید دارد. این رویکرد تلاش می کند مدرسه را از یک واحد اجرایی صرف به یک سازمان یادگیرنده پویا تبدیل کند که قادر است متناسب با نیازهای آموزشی، فرهنگی و اجتماعی دانش آموزان برنامه ریزی و عمل نماید. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی توصیفی به بررسی ابعاد نظری مدرسه محوری، کارکردهای آن در بهبود کیفیت آموزشی، افزایش انگیزش معلمان و ارتقای عدالت آموزشی می پردازد. نتایج مطالعات پیشین نشان می دهد که مدرسه محوری می تواند از طریق تقویت رهبری آموزشی، افزایش مشارکت والدین، انعطاف پذیری برنامه های درسی و بهبود مدیریت منابع، به ارتقای عملکرد تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان منجر شود. همچنین، چالش هایی نظیر ضعف مهارت های مدیریتی، مقاومت در برابر تغییر و محدودیت های ساختاری می تواند تحقق کامل این رویکرد را با موانعی مواجه سازد. در مجموع، مدرسه محوری به عنوان راهبردی موثر در اصلاح نظام های آموزشی شناخته می شود که در صورت فراهم سازی زیرساخت های لازم، می تواند نقش تعیین کننده ای در بهبود کیفیت آموزش ایفا کند.